MARIA MONTESSORI STWORZYŁA PEDAGOGIKĘ, KTÓRA TRAKTUJE DZIECKO JAKO ISTOTĘ SAMODZIELNĄ, PEŁNĄ ENERGII I SPONTANICZNOŚCI.

Kluczową rolę w procesie rozwoju ponosi ono samo, co daje dziecku ogromna satysfakcję ze zdobytych doświadczeń i poczucie wiary we własne możliwości. Odpowiednio przygotowana przestrzeń stymuluje do autorozwoju a pomoc nauczyciela ograniczona do minimum daje dziecku poczucie, że może liczyć na wsparcie w drodze samodzielności lecz nie zostanie wyręczone. Domaga się ustąpienia szkoły książkowej - szkoły nudy i kucia - proponuje natomiast utworzenie szkoły, w której dzieci uczyłyby się według własnego rytmu pracy, w miarę swoich indywidualnych możliwości, a mimo to wspólnie.

• Dzieciństwo u Marii Montessori to bardzo znaczący etap życia, różniący się w zasadniczy sposób od świata dorosłych.
• Pedagogika Montessori nie zadaje pytania "czy małe dzieci potrafią się uczyć?" Pytanie, jakie należy zadać brzmi "czy dorośli chcą, żeby małe dzieci się uczyły?"
• Wychowanie wg Marii Montessori to wspieranie i pomoc. Istotą tak rozumianego wychowania jest doprowadzenie dziecka do samodzielności, niezależności od dorosłych, odpowiedzialności za siebie i świat.
• Proces uczenia się jest skuteczny, gdy wokół dziecka panuje atmosfera poszanowania dla jego wysiłku: cisza i spokój, brak pośpiechu, oceniania i rywalizacji. Dziecko może się skoncentrować przy wykonywanej przez siebie pracy. Ma do dyspozycji pomoce rozwojowe.
• Rolą nauczyciela jest wskazywać dziecku, jak korzystać z materiału dydaktycznego, wprowadzać i respektować zasady swobody wyboru, rodzaju, czasu, miejsca i formy pracy.
• Montessori nie neguje żadnych klasycznych form nauczania, lecz udoskonala je, dając dzieciom możliwość do własnych doświadczeń, a co za tym idzie, zapewnia im nauczanie odkrywcze.
• Maria Montessori przeciwstawia się krępowaniu i ograniczaniu dziecka. Postuluje pozostawienie dziecku swobody, zaakceptowaniu potrzeby kształcenia zmysłów.
• Pedagogika Marii Montessori podaje gotowe i sprawdzone rozwiązania, teoretyczne i praktyczne metody nauczania. Określa, nie tylko czego i kiedy uczyć, ale także jak uczyć.
• W polskim systemie edukacji nie ma metody nauczania lepiej obudowanej pomocami dydaktycznymi. Pomoce te tworzą zwarty i logiczny łańcuch, począwszy od wiązania sznurowadeł aż do wzorów trygonometrycznych.